INFO
The shape a a 2013 professional agenda, the “Salaryman Project” is a parallel observation of the cycle of seasons and of masculine identity in Tokyo’s corporate world. By concealing the faces, the photographer tries to adapt in a creative way to the increasing constraints of portraits rights in candid street photography. As a result, mystery and poetry seem to blossom around the supposedly boring business scene.
Een fotoboek in de vorm van een zakenagenda. Ik ken het project van Bruno Quinquet al wat langer, maar wist niet dat zijn boek eindelijk te koop is! Hier te vinden.
Foto’s van de Amerikaan Jeff Brouws. Ik ben aan het sparen voor zijn prachtige boek Approaching Nowhere
No title, 2012 (Oil on Canvas) 215x145cm
Gespot op de Art Rotterdam: een aantal mooie schilderijen van de Roemeen Catalin Petrisor
Nooit geweten, maar blijkbaar was het hebben van een ruïne vroeger een chique zaak. Volgens Wikipedia legde de Europese Adel in de 19de eeuw zogenaamde “follys” aan op hun landgoed: een nep ruine, of een ander bizar bouwsel om zo meer allure aan hun landgoed te geven. Gebouwtjes die geen andere functie hadden dan decoratie. Dan zou je toch wel enig creativ alleen een decoratieve functie soms gewoon direct gekopieerd uit landschapsschilderijen, zoals die van Robert Hubert (1733-1808)( hierboven)
Aldus wikipedia.
Of in tijden van recessie het hebben van een vervallen gebouw in je achtertuin nog steeds zo romantisch is betwijfel ik. Ook digitale leegstand staat niet al te chique. Wie kent niet de kunstenaarswebsite die vier jaar geleden voor het laatst geüpdate is, of een facebook profiel waar al drie maanden geen digitaal onkruid meer is gewied, of een blog waar een paar maanden de activiteiten zijn gestaakt? Je snapt hem al waar ik heen wil, je zit namelijk nu midden in zo’n digitaal spookdorp. Een echte internetvogelaarswijk.
Deze blog, die ooit is opgezet om enthousiast mn nieuwste foto’s en laatste avonturen te delen, is nu veranderd in een desolate plek waarbij de pixels bijna van het scherm afbrokkelen. Waarom? Tja, net als overal: problemen in beleid en geen duidelijk bestemmingsplan. Want wat moet een blog nu eigenlijk zijn. Een open dagboek? Een kijkje in de werkplaats? Een moodboard? Een extra portfolio? Een plek om je diepste gedachtes te delen, of een plaats om zakelijk te blijven over je kunstenaarspraktijk?
Uiteindelijk heb ik geen idee of ik uberhaupt uit dit lijstje moet kiezen. Wat ik wel weet is dat ik het schrijven op deze blog toch een beetje mis. Af en toe lees ik mijn oude berichten nog wel eens door, en roept mijn oude werk en inmiddels vervlogen interesses binnen de fotografie nostalgische gevoelens op. Mijn blog is nog het meest mijn persoonlijke tijdscapsule.Een verzameling van beelden en verhaaltjes die mijn persoonlijke ontwikkeling chronologisch ordenen, en mij inzicht geven in wat voor werk ik heb gedaan - en bovenal wat er nog moet gebeuren. Daarnaast is het soms ook nog wel handig om een oude link of oude foto te kunnen terugvinden - en amusant te lezen wat ik in Amerika uitspookte.
Ik heb dan ook maar besloten om hier weer eens het gras te maaien, en de boel de komende weken weer eens van een nieuw laagje verf te voorzien.
.
Definitely one of the strangest “artworks” I saw at the Documenta 13. Not a sculpture, nor a fenced animal, but an unexpected encounter with a strange looking - free roaming - dog somewhere deep in the Karslaue park in Kassel. Out of nowehere this dog appeared in a biotope kind of area, created by artist Pierre Huyghe.
Being part of the last batch of visitors who visit Kassel this year, I had to say that I’m glad I made the trip ! Much has been writen about this Documenta, and this edition is almost over….but It was really great, and I agree with Art Orbit list of top five!
.
As an artist, you sometimes come by the work of another artist that immediately gives you some kind of intuitive feeling of recognition that his or her way of viewing the world resonates with your way of seeing things. While reading Geert Goiris statement, I had the idea I could very well be reading something I could have written in the future (when in 2024 I finally know what I try to express exactly)
